وقتي خنجره دوست بهترين لباس من شد

دوستون دارم با یه سبد گل    شـــقـــایــــق زندگی یعنی صدای ناز عشق

                   مرگ یعنی لحظه پرواز عشق

      زندگی بی عشق هرگز زنده نیست

                  بی طرف بودن کجایش زندگیست

قاصدک غم دارم

غم آوارگی و دربدری     غم تنهایی و خونین جگری

قاصدک وای به من ! همه از خویش مرا می‌رانند

همه دیوانه و دیوانه‌ترم می‌خوانند

مادر من غم‌هاست      مهد و گهواره‌ی من ماتم‌هاست

قاصدک دریابم ! روحم عصیان‌زده و طوفانی است

  آسمان نگهم بارانی استقاصدک غم دارم ! غم به اندازه‌ی سنگینی عالم دارم

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

و به تنهایی خود در هوسی عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه‌ای غوغایی

قاصدک حال گریزش دارم     می‌گریزم به جهانی که در آن مستی نیست

پستی و مستی و بدمستی نیست

می‌گریزم به جهانی که مرا ناپیداست

شاید آن نیز فقط یک رویاست ...

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

                                که   نامي   خوشتر  از   اينت  ندانم

      وگر   هر   لحظه  رنگي   تازه   گيري

                                    به  غير از   زهر   شيرينت   نخوانم

خستگي مهتاب

گوش كن دورترین مرغ جهان می خواند

شب سلیس است و یكدست و باز

شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند پلكان جلو ساختمان در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش كن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریكی نیست
پلكها را بتكان كفش به پا كن و بیا
و بیا تا جایی كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی كلوخی بنشیند با تو
و مزامیر شب اندام تو را مثل یك قطعه آواز به خود جذب كنند
پارسایی است در آن جا كه تو را خواهد گفت
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است كه از حادثه عشق تر است

                                                                                                 سهراب سپهري 

مي فهمي:

باز باران بي ترانه

با تمام بي کسي هاي شبانه

مي خورد بر مرد تنها

مي چکد بر فرش خانه

ز مي آيدم صداي چک چک غم  باز ماتم

من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده

نمي دانم ......... نمي فهمم

کجاي قطره هاي بي کسي زيباست ؟

نمي فهمم چرا مردم نمي فهمند

که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد

کجاي ذلتش زيباست؟

نمي فهمم کجاي يک اشک بابا زيباست

که به روي همسر وپروانه مرده اش آرم مي گريد

                               کجايش بوي عشق و عاشقي دارد ؟

چرا مردم نمي دانند ؟

که باران ، عشق تنها نيست

صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست

کجاي مرگ ما زيباست

نمي دانم ؟

بشنو ازمن کودک من

پيش چشمم

مرد فردا

که باران هست زيبا براي مردم بالا دست

و آن باران که عشق دارد

فقط جاري است براي عاشقان مست

و باران من و تو درد وغم است 

 زيبايي عشق به سكوته نه فرياد    

زيبايي عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ريختن

              عشق خيالي ست كه اگه به واقعيت برسه

             ديگه طعم شيرينشو از دست مي ده.

       عشق يه كويره كه عاشق تشنه با

       روياي سراب معشوق قدم به جلو ميذاره

عشق راه ناهمواريه كه وقتي ازش گذشتي و تمام سختی‌ها رو

پشت سر گذاشتي مي‌رسي به جايي كه اصلا تصور نمي‌كردي 

آخرش اين باشه مثل كسي كه از كوهي بالا مي‌ره به اميد اينكه

ببينه پشت اون كوه چيه؟ لذتش فقط اميد و روياي رسيدن به اون

بالاست وقتي رسيدي مي بيني هيچي پشت كوه نبوده و

نيست نااميد و خسته مي‌شيني به اين همه راهي كه اومدي

فكر مي‌كني. البته اگه بين راه سقوط نكني.

              عشق سخن گفتن با نگاهه.

     عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه

عشق تكرار افرينش

به قدر هر چه گل ديدم مرا آزار کردی تو

                    خيانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                   و کار قلب اين دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

                 چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردی تو

شنيدم بارها با ديگران بودی وليکن حيف

                شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردی تو

چقدر اشعار زيبايی برايم خواندی و گفتی

                و بازی با دل بيمار من بسيار کردی تو

نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

               خدايم خود تلافی ميکند هر کار کردی تو

دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

              تمام پنجره های مرا ديوار کردی تو

چه حسنی داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

              مرا از خواب عشق و عاشقی بيدار کردی تو

 

 من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادربزرگ آموختم

  من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم

  من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم

  من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم

 من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم

  من وفا را از کبوترا بر شاخه های خشکیده یک درخت آموختم

  من گذشت زمان را از چشمان منتظر آموختم

  من ایمان را از کودکان معصوم آموختم

  من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم

  و من آموختم هر چه را بخواهم فقط از معبود یکتا بخواهم 

 بنام کاتب کتیبه عشق

 گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

 بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

 گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

  گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

 گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

 به جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

 رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت 

 بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

شعر خواندنی:

دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسرو
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خواستم عشق رو

                   خواستم عشق رو تو دستام بگيرم، ولي جا نشد

                   پس گذاشتمش تو جيبم، ولي جا نشد

                   در كيفمو باز كردم، ولي جا نشد.

                   تصميم گرفتم ببرمش تو اتاق، ولي جا نشد

                   بنابراين يه خونه براش گرفتم، ولي جا نشد

                   با خودم گفتم: يه باغ! آره! ولي جا نشد

                   حتما تو كره زمين جا مي شه، ولي جا نشد

                   پس گذاشتمش تو قلبم

                   تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا 

                       هم بزرگ تر باشه يعني چي.

وقتی گذاشت رفت اسمون رو سرم خراب شد
چشام سیاهی رفت
چرا؟
چرا با من این جوری کرد؟
مگه واسش کم گذاشتم؟
مگه باش بد کردم؟
مگه جز این بودم که ماله اون بودم  و میخواستم اونم واسه من باشه
پس چرا؟
چرا دستامو ول کرد؟
چرا گذاشت تنها شم؟
اخر خط رسیدم
دوست دارم واسه همیشه بخوابم
و خواب با تو بودن رو ببینم
خواب اون وقتایی که با هم بودیم
اون وقتا فکر میکردم فقط من و تو عاشق ترین ادمای روی زمینیم
ولی اون روزا زود رفت
کاشکی هیچوقت نمیدیدمت
همش کاشکیزندگیم شده ارزو
دوست ندارم نفرینت کنم
ولی هیچ وقت نمیبخشمت
ارزو میکنم یه روز همین بلا سر خودت بیاد
اون وقت وقتیه که باید برگردیو بگی غلط کردم
ولی اینم یکی از اون کاشکیان
هیچ وقت چنین روزی نمیاد
من دیگه قدیمی شدم واست
اره دیگه ما دیگه اخ شدیم
رسم عاشقی  همینه دیگه

دوستت دارم چون تنها ترین ستاره زندگی منی
دوستت دارم چون تنها ترین مصراع شعر منی  
دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی
دوستت دارم چون تزیباترین لحظات زندگی منی  
دوستت دارم چون زیبا ترین رویای خواب منی
دوستت دارم چون زیبا ترین خاطرات منی

 دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

ستاره نقطه چین شد ، رسید قصه به آخر 

دیگه ازت بریدم ، ندارمت من باور 

راحت شدی بازیگر ، ببین شدم دیوونه 

برای زنده بودن تو بودی تک بهو نه 

           بعده یکسال و ده ماه ، می گی همش بود با زی

           تو که د یدی برید م ، چه طور د لت شد را ضی

حالا که داری می ری خاطره ها تم ببر 

بالاتو باز کن عزیز ، از روی نعشم بپر 

فکر نکنی گریه هام ، واسه اینه که نیستی 

فکرنکنی مهمه  ، که روم چشا تو بستی 

اشکام واسه اینه که ازت خوردم یه دستی 

 دارم می میرم عزیز . بد جور منو شکستی  

نه ، فکر نکن واسه تو دارم فدا می شم من 

از کینه ی حرف تو داره می سوزه ا ین تن 

تو لایقم نبودی همه ا ینو می دونن 

یه عمره تو گوش من ا ز رفتنت می خونن 

به همشون می گفتم که حرفا شون فریبه 

خنجر ا ز آ شنا خوردم ، اونا بودن غریبه 

نکنه یا دت رفته ، تنها تو آ شنا می 

آخه خودت می گفتی تا آخرش باهامی 

از تو خیا لم برو چشا م دوست ند ا رن 

به خا طرا تت بگو برن تنها م بذ ا رن 

   بسته دیگه داغونم ، آره، با زی رو بردی

  من همه چیزو باختم ، تو یا د من تو مردی

بذا ر تو تنهایی هام ، بسوزم و بسازم  

تقصیره سا د گیمه ، حقمه که ببا زم 

    از یه آ د م مغرور ساختی یه دل شکسته

   همه چیزمو بردی  ، با زی تمومه ، بسته

همیشه با افتخار می گفتم از عشق تو 

اما امروز سر به زیر بهت می گم که برو 

دیگه چی می خوای ا زم ، بیا ببین داغونم 

خرا به شد قصر من ، بیا ببین ویرونم 

همینو می خواستی تو ، بیفتم به التماس 

این بود حق عشق من ، هستی خیلی ناسپاس 

دووم بیارم چی رو ، حرفای تلخ تورو ؟ 

می خوای بگم قسمته ، خوشبخت بشی و برو 

    نه بی وفا دیگه نه ، خد ا بیا ره سرت

     یه گرگ بی چشم و رو بشکنه بال و پرت

تقا ص حرف تو رو خد ا ا زت بگیره 

نا بود کردی وجودم دلم دارم می میره 

تو عشقمو می خواستی بیا ببین چه خستس 

جون تو تنش نمونده ، چشاش رو دنیا بستس 

آی آ دما ی د نیا تا کی کنم صبوری؟؟ 

دنیای بی رحمتون ، نذاشت راه عبوری 

     آهای خدا می بینی بند ت باهام چه کرده

      آخه خد ا چرا من ، ا لهی بر نگرده

خدا بگو من با کی بد کرده بودم ا ین جور 

تقا ص گرفتی ا زم تو خیلی سخت و نا جور 

خد ا خلا صم بکن با ور بکن برید م 

تو د نیا ی آد ما ، به جز بدی ند ید م 

گفتی جهنم تو یه جای دورازاین جاس 

خدا دارم می سوزم ، جهنمت همین جاس 

خدا ا نگاری می خوا ی با زم بد ی تو بازی 

انگار به هق هق من دل تو شده راضی 

د یگه دارم می میرم . بدجور اسیر آهم 

خدا ی آسمونا ببخش تو ا ین گنا هم 

      به یا رسا بق بگید نیا د سر مزا رم

  بگید که عشق اونو توی گورم می ذارم...!!

توی اون چشمای ساکت

توی اون دریای شب،

عشقو مثل روز روشن میبینم

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

تو هوای سرد غربت،

روی گونه هات گل سرخ،

در تب و تاب شکفتن می بینم 

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

بی قرار این سو و آن سو رفتنت

از من و ما،از همه بریدنت

بی قرار این سو و آن سو رفتنت

از من و ما،از همه بریدنت

توی خلوت،غرق یاد یه کسی

بی امن مستانه گریه کردنت

نغمه های خود عشقه بهترین نشونی ها

این صدای خود عشقه،دل نشین ترین صدا

این صدای خود عشقه ...

نگو عاشق نیستی، نگو عاشق نیستی ...

تو شب سیاه توی خونه ها عشق من یه نفر ، تنهای تنها می شینه توی خیالم
وقتی تو باشی کنارم غمی تو دنیا ندارم

اما با نبودن تو باغ زرد و بی بهارم